Alma Mater

Er vielen drie doden gedurende de storm die woedde in de nacht dat ik noodgedwongen in de universiteit bleef logeren. In Flevoland werd een boer van zijn schuur geblazen. Hij overleed door de val. In Utrecht waaide een bouwkraan op een kantoorgebouw, waarbij nog twee mensen omkwamen.

Ook voor mij had de storm een onaangename verrassing in petto; er reden geen treinen meer tussen Tilburg en mijn thuisplaats. Ik kon niet naar huis, kon niemand bellen om me op te komen halen, en was niet van plan om met honderd man in een stationshal te overnachten. Gedachten aan Orkaan Katrina, aan hallen vol dakloze mensen, drongen zich aan mij op. Op straat slapen was echter ook geen optie; we leefden in januari; de maand waarin de meeste zwervers dood vriezen. En daarnaast woedde er een gigantische storm. Ik bedoel: de Moerdijkbrug was zelfs afgesloten. De Moerdíjkbrug!

Nee, ik ging naar de enige plaats in Tilburg die ik enigszins kende.

De Universiteit.

Ik voelde van tevoren geen grote band met de Universiteit. Toen ik nog studeerde was ik redelijk vaak in de collegebanken te vinden, dat wel, en ik had al vrij snel een plattegrond van de universiteit in mijn hoofd zitten.

Na die ene nacht is het snel gegaan. Er volgden meer overnachtingen; soms bleef ik er hele weekenden. Langzaamaan betrapte ik me er op dat ik mijn spullen uit Amsterdam naar Tilburg bracht in plaats van omgekeerd, dat ik vaker híer dan daar te vinden was…

Dit is bij mijn weten het eerste blog dat ik bij houd. Het geeft me iets te doen op de dooie momenten, waarvan ik er de nodige meemaak. Zoveel mensen op de Universiteit hebben weblogs. Zelfs de decaan van de Rechtenfaculteit, Philip Eijlander, heeft er één. Ik bedoel: als zelfs de decaan van de Rechtenfaculteit, Philip Eijlander, een weblog kan hebben, waarom ik dan niet?

Hij werkt op de Universiteit.

Leuk voor hem.

Ik wóón er.