Lezen voor je Leven

Op zoek naar enig tijdverdrijf stuitte ik op Books4Life. Deze door vrijwilligers gerunde boekhandel zit ergens diep beneden gebouw C, naast een soort van glazen kooi waarin de rokende mensen overdag worden opgesloten. Ik was uitgelezen wat de boeken in de bibliotheek betreft en zocht naar iets nieuws.
Toen ik er op klaarlichte dag binnen kwam zaten een oude man met een zeer verweerd gezicht en een jonger meisje met een minder verweerd gezicht achter de kassa, terwijl een Chinese uitwisselingsstudente als enige klant langs de kasten dwaalde. Deze laatste zocht zo willekeurig, zowel tussen de boeken over het Recht als de bundels over sociologie en de saai ogende wiskundedictaten, dat ik vermoedde dat ze door de boekhandel was ingehuurd om de illusie van klandizie te geven.
Geen van de lieden achter de kassa sprak Nederlands. Ik volgde hun gesprek terwijl ik de kasten afspeurde op zoek naar boeken over mijn hobby, de Tweede Wereldoorlog.
“Old lady couldn’t even say no”, zei het jongere meisje, “We left her for dead and took the books.”
“Good job”, zei de man, “So it goes. One life for a whole set of books. Sounds like a fair deal to me.”
Ik begreep niet waar ze over spraken, en vroeg me slechts af of ik een korting kon krijgen als ik zei dat ik de Schemerling was. Ik vroeg me af of en hoe ‘Schemerling’ zich in het Engels liet vertalen. Mijn echte naam gebruik ik eigenlijk nooit meer. Twilight dude? King ‘o the campus? Dusky Dory? The Dark One? Werkelijk, ik kon niets bedenken.
Er was een boek over Albert Speer dat mijn aandacht trok, maar toen ik het uit de kast trok kwam een ander boek, dat er achter had gestaan, mee. Het was een zwart, zwaar, nogal versleten boek, en het viel met een knal op de grond, waar ik het oppakte.
‘Necronomicon‘, luidde de titel. De schrijver was ene Abdul Alhazred. Er zat geen sticker met de prijs op de kaft. Ik zou al snel ontdekken waarom niet.
“That book is not for sale”, zei de man van de kassa, die ineens achter me stond. Hij sprak met zeer ernstige stem. Zonder mijn reactie af te wachten pakte hij het boek uit mijn handen, ” You’d best steer clear of the Mad Arab’s writings, child. The Book of Shadows should not be, yet it is here, and so it shall remain, an undying monument to the corruption in our world.”
Ik had er eerlijk gezegd maar de helft van begrepen. Toch voelde ik me bedreigd. Ik draaide me om, en zette het op een lopen, de boekwinkel uit, met het voornemen hier niet meer terug te komen.
“Run!”, riep de oude man me na, “Run, Man of the Shadows! You must remain there, in the darkness of this University, where you belong! Run, you fool!”
Het was ook voor mij een merkwaardige belevenis.

Thuisopdracht: Bedenk een toepasselijke Engelse vertaling van mijn naam, Schemerling.