Snowdown

De eerste golf verschijnt even voor zonsondergang, kort na vijven. Een dreigende voorhoede van figuren in zwarte mantels; ze steken goddank fel af tegen de witte sneeuw die als een kille deken over de gehele campus ligt. Ik tel er vijf. Waarom heb ik geen witte winterjas?

 
Ik ben enigszins voorbereid. Even tevoren een weinig cryptisch sms-je van Toon gehad: ‘Ze komen er aan’. Waar liggen die jongen zijn loyaliteiten toch? Bij zichzelf, neem ik aan. Afijn, ik haastte me meteen naar gebouw C om me in de kelders te verschansen, maar ik ben pas halverwege het plein als de Habakukers verschijnen. Twee ervan komen vanaf de brug, uit de richting van de bibliotheek, twee anderen uit het Wandelbos, de laatste komt op een fiets aangeslingerd vanaf de parkeerplaatsen.
Ik handel snel. De deur van gebouw K is al dicht en ik doe er minstens een minuut over deze open te prutsen. In plaats daarvan sla ik af over het pad richting de mensa. Ze volgen me. De fietser is al afgestapt. Ik zigzag over het pad langs de achterkant van gebouw Vigilant, hopend dat de bewaking gewaarschuwd wordt.
Ik heb geluk. Anton de bewaker heeft weekenddienst. Brullend als een beer komt hij naar buiten gestormd. Ik hurk neer achter een bankje terwijl hij mijn belagers toespreekt.
“Wѐ moet dat? Niet hier! Niet hier!”
Op hulp kan ik helaas niet rekenen. De tweede golf Habakukers dient zich aan. Dit zijn er minstens tien, vijftien. Eerst zijn ze een grote zwarte vlek die vanuit het bos komt aangerend, dan slaat de golf neer op die arme bewaker Anton, die door een regen van sneeuwballen terug het bewakingsgebouw wordt ingedreven. Nu richt de golf zich tot mij.
“Geef ons de lijst, Schemerling!”, roept Martius Primus vanuit de voorhoede, “Geef ons de lijst, en ik wil je lot nog eens heroverwegen. Misschien bied ik je de optie van ballingschap aan! Of ten minste een snelle dood.”
“Kom hem maar halen, Brian!”, roep ik terug. Ik draai 180 graden, en ren nu langs de mensa, langs het grasveld. Het moet er belachelijk uit zien. Een eenzame gedaante die door een wit landschap op de hielen wordt gezeten door een twintigtal mannen in burka’s. Mijn hart klopt als Zwarte Piet op Sinterklaasavond.
Als ik afsla naar rechts hoor ik hun enthousiasme toenemen.
“Die weg loopt dood. Hij kan geen kant op!”
“We hebben hem!”
De weg loopt inderdaad dood. Ik ren het binnenplaatsje van gebouw C op, hopende dat mijn contactpersonen zich aan hun kant van de afspraak hebben gehouden. Zo niet, dan ben ik ten dode opgeschreven. Even sta ik alleen, omsingeld door de zwarte mantels. Om nog enigszins in een ‘last stand’ ten onder te kunnen gaan, raap ik wat sneeuw bijeen en werp een halve bal naar de Habakuk-beul, die in de lucht al ontbindt.
“De lijst, Schemerling”, gebiedt Martius Primus.
Dan suist de eerste sneeuwbal door de lucht, treft dispuutshoofd Barrington Blackheart vol in zijn gezicht. Meer sneeuwballen volgen. Ze zijn vliegensvlug. Ik glimlach, duik weg achter een plantenbak terwijl de slachtpartij begint. De straatschoffies die ik een half uur eerder vijf euro heb toegestoken met een verzoek om ‘back-up’ hebben Habakuk omsingeld, vallen van alle kanten aan, uitgelaten roepend en lachend. De kinderen zien dit als een groot spel, een spel waarin ze veel beter zijn dan de Slechte Studenten.
De habakukers proberen zich te verdedigen, maar de kinderen zijn te klein, te snel om te raken, en al snel zien de zwarte mantels wit van de sneeuw. Een paar Habakukers belanden kreunend op de grond, als sneeuwengeltjes.
“TERUGTREKKEN!”, brult Martius Primus ten slotte. Zijn wang ziet rood waar een koude bal hem geraakt heeft, en hij huilt een beetje. Bekogeld door sneeuwballen slaan de zwarte mantels op de vlucht, verslagen door een groepje tienjarigen.

En de Schemerling houdt stand.