De beloning

Deze maandag had ik lunch in de mensa met Toon en Luuk. Ik verbaasde me er over dat Toon niet begon over mijn spectaculaire ontsnapping bij Habakuk, maar waarschijnlijk hield hij zich stil omdat Luuk er bij was.
“Het is toch wat met die vermiste jongen”, zei Toon. Hij legde zijn krant neer en rochelde even.
“Als ik ooit vermist raak wil ik dat jullie de stekker er uit trekken”, zei Luuk, “Want zo wil ik ook niet meer leven.”
“Welke vermiste jongen?”, vroeg ik.
“Maurits Heverlee, natuurlijk. Volg je het nieuws niet? Is die naam nieuw voor jou?” Toon wierp me een veelbetekende blik toe. Hoewel: hij pleegde ook nogal eens te loenzen… “Die UvT student die in juni is verdwenen. Zijn moeder heeft nu zelfs een beloning uitgeloofd voor degene die ontdekt wat er met hem is gebeurd, en de mogelijke dader uitlevert. Een lekker bedrag is het, hoewel sommigen zeggen dat ze er zelf achter zit. Het is Maddie al over again. Alleen ligt die Heverlee níet vastgebonden in mijn kelder.”
“Alsof er perse iets met hem gebeurd moet zijn”, zei ik zo achteloos mogelijk, “Iedereen zoekt altijd maar moorden en aanslagen overal…”
“Ik heb het woord moord niet in de mond genomen”, zei Toon.
“Nee, de man heeft het woord moord niet in de mond genomen”, bevestigde Luuk. Ze keken me nu beiden wat argwanend aan.
“Jij hebt Maurits Heverlee vermoord, nietwaar?”, vroeg Toon matter-of-factly.
Hij bedoelde het waarschijnlijk als een grapje, maar op het moment kon ik hier echt niet mee om gaan. “NOOIT!”, riep ik. Ik stond op, wierp mijn stoel omver, en haastte me de mensa uit. Waarschijnlijk werd ik wel door de nodige mensen nagekeken, dus de komende dagen zal ik me gedeisd moeten houden.