Stik in koffie en verdwijn!!

Hiyo bitches! !
Ik ben het, jullie favoriete Schemerling!

 
Ik zou jullie nog even vertellen wat ik dus met die Toon heb gedaan, die akelige zak bloed en botten op poten! Hij is dood, en we zien hem niet meer terug (tenzij hij als zombie opstaat, maar ik verwacht niet dat zulks vóór 2012 zal gebeuren, haha!).
Het was vrij gemakkelijk. Die halvegare oen had nog altijd geen idee dat hij welda het tijdelijke voor het eeuwige zou verruilen, achter de kerk zou belanden, met een tuin op zijn buik. Hij dacht dus dat ik het met hem uit wilde praten, dat ik van plan was om de campus te verlaten. Die imbeciele halfmens! Ik ga hier nooit weg! Híj zou weggaan! Ik had mijn laptop al opengeklapt, om met jullie zeg maar te delen dat ik hem vermoord had; het enige dat nog uitgevoerd moest worden was het moordgedeelte! Dat zou snel genoeg komen!!

Toen hij om een uur of elf vanavond eindelijk in de Kleine Foyer aan kwam sloffen, zogenaamd om het uit te praten, heb ik een kop koffie voor hem gezet, zoals het plan was, en toen op een gegeven moment zei ik van: “Hé Toon, daar achter je, is dat niet (de bekende Nederlandse acteur, red.) Pierre Bokma?” Natuurlijk stond Pierre fucking Bokma niet achter hem, ik bedoel: wat zou een gerespecteerd Nederlands acteur snachts op een Universiteitscampus moeten doen? Maar goed, toen hij even niet keek goot ik het vergif in zijn koffie.
De oetlul merkte het wel; hij zag het witte spul op de koffiie drijven. “Wat is dit?”, wilde hij weten, “Heeft er iemand in mijn koffie gemasturbeerd?”
“Nee man”, zei ik, Schemerling, hem, “Dat is koffiemelk, vent!”
“Okee, dan is het goed, Schemerlamp die je bent”, zei Toon, en hij sloeg de koffie in één keer achterover. Hij brandde eerst zijn tong, en daarna in de hel, want het vergif verspreidde zich al snel door zijn aderen en zo, en binnen een halve minuut bewoog hij niet meer; die kerel was morsdood. Hetgeen mij uiteraard vrolijk maakte.
“Opgeruimd staat netjes”, besloot ik, en ik sleepte zijn stoffelijk overschot richting de Oude Warande, naar de leegstaande kerker van het Habakuk hoofdwartier, waar hij tot in de eeuwigheid zal liggen…
 
En nu is het dus gedaan. Het schiet niet op als je maar met één hand kan typen. Ik denk dat dit zo’n beetje het eind van mijn verhaal is, want ik ben ook weer niet gek genoeg om elke dag zo’n fucking blog bij te gaan houden; ik heb ook een leven, weet je; verplichtingen en zo.Vraag je moeder maar wat voor ‘verplichtlingen’ ik elke avond jegens haar ‘inlos’, hahaha. In ieder geval ben ik toe aan een welverdiende vakantie! Verplichtingen; weet niet, wil eigenlijk ook mara eens proberen in het bestuur van Habakuk te komen, zo daar nog enige vraag naar is. Er is nog altijd geen nieuwe voorzitter, en ze hebben een sterke man nodig om de vereniging nieuw leven in te blazen… Ondergetekende misschien?
Ik bedoel: godverdomme, zo’n blog schrijft zichzelf ook niet, en ik ben toch eigenlijk van plan het vannacht en morgen lelijk op een drinken te gaan zetten, om te vieren dat ik Schemerling… dat ik Schemerling bén! Schemerling, de gaafste persoon van de campus!
Dus hugs and kisses, bitches! Misschien tot over een paar maanden of zo, als ik weer gepord kan worden om iets online te zetten. Ik zie jullie vast nog wel. Dat jullie mij zien kan ik helaas niet garanderen, hahahaha… hahahaha… HAHAHAHAHAHAHAHAHHAAA!!

Orde op Zaken

Ik denk dat ik de Universiteit ga verlaten, bij voorkeur vandaag nog. Schemerling was hier, en vandaag knijpt hij er tussenuit. 

Het is leuk geweest, of eigenlijk zelfs dat niet; ik moet er tussenuit, wil dit verdomde kaartenhuis even achter me laten. Mijn Rijk staat op instorten, en ik trek het even niet meer, ben moe van gestoorde studenten, hun rouwende moeders, doorgedraaide bewakers, Slechte studentenverenigingen, Chinese bendes, Luuk van Dijk, goedbedoelende fans, universiteitskranten op zoek naar een scoop…
Rust en vrede. Orde op zaken. Een Winterslaap.
Oh ja, en mocht Toon dit bericht lezen, waar ik niet aan twijfel, dan stel ik voor dat we voorafgaand aan mijn vertrek, vandaag nog, afspreken op een nader door te geven tijdstip op de gebruikelijke plaats om deze hele situatie, onder het genot van een kop koffie, uit te praten. Nu ik de Universiteit ga verlaten beloof ik dat ik hem niet meer lastig zal vallen, maar ik zou hem liever eerst in persoon spreken. Hij weet wel waar. Zie ik hem daar dan? De koffie is op mijn rekening!

Schemerling was hier!

Vandaag was ik voor het eerst in weken weer enigszins op mijn gemak. Ik heb het een en ander geregeld de afgelopen dagen. Ik heb een onderduikadres gevonden, een plaats waar ik me even kan verschuilen totdat iedereen op de campus vergeten is wie Schemerling ook al weer was.
In een haast opgewekt humeur liep ik daarom vandaag langs de campusgebouwen, terwijl ik mijn schaarse eigendommen mee nam van de plaatsen waar ik ze had verborgen; wat kledingstukken, voedselpakketten, meer niet.
Mijn ontsteltenis was dan ook groot toen ik tegen het eind van de middag bij de ingang van gebouw K met het volgende schouwspel werd geconfronteerd:

Mijn naam. Op een muur. For all to see.
Geschokt liet ik de plastic zakken die ik meedroeg vallen. Waarom was dit er? Wie had dit in godsnaam gedaan? Wie had in ’s hemelsnaam gedacht dat het een goed idee zou zijn om nog eens even de aandacht op mij te vestigen?
“Ik ben een kunstenaar, al zeg ik het zelf”, zei Toon Kopmans. Hij stond ineens naast me, gewapend met een graffitispuit en een stapel flyers. Op zijn neus had hij een pleister, en om zijn linkerhand zat verband, maar hij straalde nog evenveel schofterigheid uit als hij altijd had gedaan.
“Waarom doe je dit?”, riep ik uit, “Waarom?”
“Het is een fokkin Kerstwonder! Jij hebt mijn vereniging kapot gemaakt, dus maak ik nou eh… jouw leven kapot.”, zei Toon laconiek, “Ik neem aan dat de nodige mensen aanstoot zullen nemen aan deze mooie tekening, hoe hard ik er ook aan heb gewerkt. In plaats van het monument voor Chili of Ecuador of welk onzinnig mislukkelingsland dan ook staat er nou een boodschap van de Schemerkloot.”
“Gore klootzak.”
Toon lachte Satanesk. “Je bent zo aandoenlijk als je boos bent. Hier, dit is ook heel mooi. Deze heb ik over de hele Universiteit verspreid.”
Hij stak me een van zijn flyers toe. Hierop zag ik een foto van mezelf, gemaakt tijdens het Sinterklaasfeest vorige week, met hieronder het opschrift ‘Gezocht: Schemerling. Dood of levend. Wegens inbraak, diefstal en vernieling van Universiteitseigendom, alledrie op grote schaal. Laatst gezien op: de UvT-campus’.
Ik verscheurde de flyer meteen.
“One down, a hundred to go!”, lachte Toon, “Ik wens je een fijne middag.” Vrolijk fluitend liep hij naar zijn fiets.

Mijn middag was verre van fijn. De enige meevaller was dat de schaarse voorbijgangers die mij zagen wandelende bejaarden en een groep Chinese bendeleden waren die hun fietsen voor de tekening hadden geplaatst. Waar de bewaking was weet ik niet; ik heb me laten vertellen dat ze patat aan het halen waren.
Eerst heb ik met een tweede graffitispuit, die ik eens tussen de bouwmaterialen beneden gebouw C heb gevonden, over Toons tekening heen gespoten, net zolang tot er slechts een lelijke, langwerpige, donkere vlek van restte. Die mag de bewaking een andere keer laten verwijderen, zolang ik er maar niet mee geassocieerd word.
Daarna heb ik een wilde sprint over de campus ondernomen, eerst langs de gebouwen die vandaag open waren, zoals de bibliotheek. Inmiddels heb ik 48 flyers verwijderd en vernietigd. Voor de rest heb ik vannacht en morgen nog. Maandag stromen de studenten pas weer toe; dan moeten alle flyers opgeruimd zijn.

Ik zit dus weer in de knoei. Even had ik gedacht in alle rust te kunnen verdwijnen, maar ik besef nu dat er één groot, luidruchtig obstakel is dat ik nog zal moeten aanpakken…

Fictie

Oh, het was zo spannend gisterochtend. Ik sliep dus in lokaal CZ03, en werd gewekt door een vreselijk rommelend geluid. De vloer denderde ervan! Gebruik makend van mijn katachtige reflexen wist ik bliksemsnel door het raam te ontkomen.
Ik ben ervan overtuigd dat de bewaking er een paar seconden later binnen viel. Er werden ongetwijfeld schoten gevuurd, en oneliners geroepen, en met peperspray gespoten. Hoe wisten ze toch waar ik was?
De Universiteit beschouwt me nu vast als een bedreiging, staatsgevaarlijk; Schemerling. Gezocht: dood of levend. Ik moet nu blijven bewegen, blijven rennen, blijven gaan… Als ik te lang op dezelfde plaats blijf dan weten ze me te vinden, dan valt het op, dan is het áfgelopen!

En dus beweeg ik me schichtig over de campus. Ineengedoken, mijn capuchon over mijn hoofd. En dan nog weten ze me te herkennen! Ter hoogte van de Esplanade trof ik vanmiddag Luuk van Dijk, die me zowaar een compliment maakte.
“Haha, daar hebben we onze zogenaamde Schemerling!”, lachte hij, “Op de vlucht? Het is zeer mooi, dat blog van je.”
Ik hapte naar adem. “Blog?”
“Ja, blog, dat is toch de correcte term? Ik lees het al lange tijd, en ik moet er dikwijls om lachen, vooral om hoe je mij afschildert. Luuk van Dijk, die is toch op mij gebaseerd?”
Ik deinsde achteruit. “Je leest mijn blog?”
“Ja, en ik reageer ook dikwijls. Ik ben Arnold, die ken je vast wel? Je blog is zeer sterk. Haha, en dat je Toon als een agressieve randdebiel afschildert en dat je hem in je blog de hele tijd probeert te vermoorden, dat is ook sterk. Kostelijk, man. Alleen over die verdwenen jongen, die Heverlee, daar moet je misschien geen grappen over maken. Dat is misschien wat ‘too soon’. Ik bedoel: het is nog geen twee weken geleden dat de dader gepakt is, weet je wel? Hoewel Toon die stukken juist altijd hilarisch vindt.”
Ik schrok. “Toon leest mijn blog?”
“Ja natuurlijk. Ik heb hem een tijdje terug getipt. We zijn er allebei grote fans van. Krijg je hier ook voor betaald of doe je het meer voor je lol? Heb je ook wel eens echt op de Universiteit overnacht? Ik wel een keer, in 2004, tijdens mijn TIK-week.”
Ook mijn fan, Hanneke de eerstejaars, liet me weten dat ze haast niet meer kon wachten op nieuwe berichten op mijn blog. “Er komt een finale aan, of niet? Ik heb echt het idee dat je heel rap naar een einde toe werkt. Zo spannend. Zeg, komt dit er ook in? Hihi. Wat ik nu zeg. Wil je als het af is een keer op SchemerCon komen spreken?”
Ik ben gillend weggerend.

Nu weet ik helemaal niet meer wat ik moet denken. Geloven ze werkelijk dat het een grote fictie is, dat ik dit hele verhaal, dit hele avontuur, waarvan ik jullie al vele maanden lang, sinds april 2008, op de hoogte houd, uit mijn duim gezogen heb? ….heel juist.
Want natuurlijk is het een fictie!

Het is goed, het is fijn, ze zullen me niet verdenken, ze zullen me niet… geloven. Maar als ze dat weten… dan… dan lezen ze dít ook, dan lezen ze… dan zit ik in een vicieuze cirkel waarbij ze me altijd een stap voor zijn, een Catch 22.
Misschien moet ik ophouden met schrijven, misschien moet ik deze therapie stoppen en professionele hulp zoeken, een dokter die me pillen kan geven die me toestaan deze campus te verlaten zonder te lijden onder verschrikkelijke paniekaanvallen. Wie houd ik voor de gek? Het is te laat! Ik heb slechts rust nodig, een onbepaalde rustperiode… Maar hoe? Tips zijn welkom.

Ten slotte ook een berichtje voor de bewaking:
Ik denk dat ik vanavond maar in DZ6 slaap… Dus als iemand me zoekt, dan ben ik daar. Ga vooral niet ergens anders zoeken.

Cover blown

Vervloek de pers! Vervloek die link naar mijn weblog. Ik merk het… De bewakers… de politie zelfs… ze moeten mijn blog gelezen hebben. Ze zijn overal, alle vaste slaapplaatsen die ik eens bezocht, rondom de keukens van de mensa; er lijken voortaan wel twee keer zoveel bewakers op de Universiteit rond te hangen. En er moet ergens een politiebericht zijn uitgegaan; ik zweer het; de mensen zijn op de uitkijk.
Ik heb even het een en ander nagetrokken online, en… mijn naam is overal; in de Univers, op hyves, op You-Tube, op marktplaats, in andermans (Belgisch!) blog, een tijd geleden zelfs in de wekelijkse nieuwsbrief van de rechtenfaculteit… Iemand is zelfs zo ver gegaan een gedicht over me te maken, alsmede een liedtekst.

Ik ben lang niet zo geheim en anoniem als ik gehoopt had. Dit is een catastrofe, dit is een ramp. Ik meende dat het een niche-gebeuren was, dat ik op het het handjevol vaste respondenten (die tevens lid zijn van het bijbehorende hyve) na geen lezers had. God, wat had ik het fout. De halve campus moet mijn naam kennen.
Ik liep daarnet door de koffiekamer en ik zweer het; toen ik binnen kwam zag ik tientallen gezichten mijn richting in gaan. Ze bestuderen me, ze weten dat ik het ben; nu is het alleen nog maar een kwestie van hun volgende stap overwegen. Misschien laten ze me mijn gang gaan als ze me interessant genoeg vinden, misschien…

Ik ga vanaf nu maar in lokaal CZ03 slapen, ik hoop maar dat ze me daar niet gaan zoeken, in lokaal CZ03. Lokaal CZ03, dus.

Ik moet het verder kort houden. Dit is geen gemakkelijke tijd voor me. Zouden ze uit mijn IP adres kunnen afleiden waar ik ben? Via Google Earth misschien? Camerabewaking die tegenwoordig ook al via Internet is te besturen? Satellieten? Mijn God, ze zijn overal!
Ik moet er weer vandoor.

SchemerFranchise

Dit is niet goed.
Dit is zeer slecht.
Toen ik vanmiddag door de bibliotheek liep passeerde ik een jongen in een rood t-shirt. Ik was bijna doorgelopen zonder hem echt op te merken; het duurde zo’n vijf seconden voor de afbeelding op zijn shirt door mijn hersenen verwerkt werd, en mijn angst me aan de vloer nagelde.
De jongen droeg een Schemerling T-shirt!!

Ik ben hem gevolgd naar de kasten met tijdschriften, waar hij halt hield om enkele bundels door te bladeren. Vanaf een afstand keek ik toe. Hij droeg onmiskenbaar een shirt met mijn naam, met het logo van mijn weblog. Ik durfde hem niet te vragen hoe hij er aan kwam. Wel heb ik vervolgens onderzoek uitgevoerd.

Blijkbaar is de populariteit van dit weblog zodanig dat mijn ‘fans’ producten met mijn naam er op zijn gaan vervaardigen! Ik zou vereerd zijn, als dit niet zo vreselijk beangstigend was. Ik heb het gevoel dat een net zich om mij heen aan het sluiten is, dat dit alles, mijn hele Schemerbestaan, mijn duistere activiteiten en criminele feiten, een dezer dagen uit zal komen. De blogosfeer heeft er voor gezorgd dat thans iedereen mijn naam kent.
Waar kan ik nog heen? Is er nog tijd om te vluchten? Ik ben bang dat ik op een landmijn ben getrapt, dat de grond onder mij explodeert wanneer ik mijn voet op til.

Dit weblog is uitgegroeid tot een monster onder mijn pen!

Een Schemerling Sinterklaas Special

Het is Sinterklaas, en Luuk van Dijk geeft een Sinterklaasfeest. Tot vervelens toe benadrukt hij dat Sinterklaas bij hem op zeer ironische wijze gevierd wordt, dat zijn feest er vooral is om ‘de Sinterklaasleugen te bespotten’ en om zijn afstuderen te vieren, maar hij is wel zo ver gegaan om zijn studentenkamer, die aangenaam dicht bij de campus ligt, met sinterklaasprullaria op te leuken. Het is fijn om even weg te zijn van die campus, van alle ogen die me daar nu volgen.
Hij heeft een handjevol mensen uitgenodigd, waaronder ondergetekende Schemerling, zijn politieke rivaal Klaas Florijn en, zo ontdek ik tot mijn schrik, Toon Kopmans. Ik heb Toon niet meer gesproken sinds ik me van Habakuk heb ontdaan, weet niet of er kwade gevoelens zijn, maar herinner me ineens wel weer dat ik me ook nog van Toon moest ontdoen, dat dit in eerste instantie mijn streven was voordat Habakuk de boel in de war kwam sturen.
Ik probeer hem de hele avond te ontlopen, maar op zeker moment weet hij me ter hoogte van de garnalencocktail in te sluiten.
“En hoe is het met onze schemerlamp?”, grinnikt hij, “Zeker wel blij, he. Zou ik ook zijn. Zo blij als een blije puppy.” Hij dempt zijn stem, waardoor hij nu op het volume van een gewoon mens spreekt. “Weet je wat ze in de Middeleeuwen met puppy’s deden? Die knoopten ze in een zak en verdronken ze in het kanaal!” Hij lacht kakelend, terwijl ik een slimme comeback verzin.

Op datzelfde moment wordt echter de huiskamerdeur open geworpen en een uit de kluiten gewassen sujet komt binnen gestrompeld. Hij heeft een verwilderde baard en een krankzinnige blik in zijn ogen die als ze op Toon rusten slechts krankzinniger wordt.
“Tommie Quartus. Wel heb ik ooit…”, mompelt Toon, “De Habakuk-beul… Ik dacht dat ze hem in voorlopige hechtenis hadden genomen…”

Het was de slechtste Sinterklaasavond ooit!

De vent struint op een verbijsterde Toon af, grijpt hem bij zijn keel, en duwt hem tegen een bankstel. De rest van de gasten gaan er maar een beetje om heen staan.
“Jij hebt ons verraaien of niet? Vuile verraaier!”, roept de huisbeul van Habakuk.
“Ik heb… Je moeder heeft ons…”, sputtert Toon, maar zijn keel wordt dichtgeknepen.
“Jij hebt Habakuk aan de politie verraaien! Door jou zitten Primus en de anderen nu vast! Gore klootzak! Gore rooie…”
“Ben je helemaal bezwaffeld?”, spuugt Toon, terwijl zijn keel verder wordt dichtgedrukt, “…tyfus…. Toon Kopmans… gaafste… persoon… van… de… campus…”
“Met welke hand schrijf je?”, dreigt Quartus, “Zeg op! Welke hand?”
“… Links.”, stamelt Toon, en hij zet het vrijwel meteen op een schreeuwen. Quartus heeft zijn linkerhand gepakt en een of meer vingers gebroken. “AAAGH!! AAGHA!”
“Ho es even, nu is het wel mooi gewe…”, begint Luuk van Dijk, maar de beul slaat geen acht op hem.
“Waarmee ruik je?”, brult Quartus nu.
“Gloeiende goden… Niet mijn… Niet mijn neus!!”
De beul stompt Toon in zijn neus (ik hoor een misselijkmakend gekraak), laat hem vervolgens vallen, en stampt weg, de deur uit.
“Nou zeg”, mompelt Luuk van Dijk, “Die nodig ik dus nooit meer uit.”

Terwijl we hem overeind helpen kan Toon alleen maar glimlachen. “Die arme sul… Ik schrijf met mijn rechterhand… HAHAHAHAHAHAHAHAAA! Ik schrijf met mijn RECHTERHAND!!”
“Ik bel een ambulance”, besluit Luuk.

Schemertour

In mijn halfslaap hoorde ik een stel mensen lopen door de gang die aan mijn slaapplaats grensde. Aan de voetstappen te horen waren het er een stuk of tien. Ik hoorde ze praten, en zo nu en dan meende ik een flits te zien, die alleen van een fototoestel kon komen.
“We lopen nu door de gangen die de Schemerling ook regelmatig bewandelde, bijvoorbeeld als hij op de vlucht was voor de bewaking.”, zei een man. Zijn stem galmde door de gang, door het gebouw, overal om mij heen.
“Bewaker Anton”, zei een vrouw.
“Ja, precies.”, zei de man, “Bewaker Anton, één van de grootste vijanden van de Schemerling. Wist u dat die bewaker ook echt heeft bestaan? Het personage van Anton was gebaseerd op Thomas Verbont, die hier enige jaren lang hoofdbewaker is geweest.”
“Wat fascinerend”, zei een andere man, “Hoe de sagen van de Schemerling vervlochten zijn met de geschiedenis van deze Universiteit.”
“Jazeker”, zei de eerste man, “De Schemerling is van onschatbare cultureel-historische waarde voor deze Universiteit. Er zijn maar weinig Universiteiten in Europa die zo’n bekende mascotte hebben. Noem de naam ‘Schemerling’ tegen een willekeurige Tilburger en hij zal weten over wie je het hebt.”
“Het is een mooi stukje geschiedenis”, bromde een man.
“Nu zijn we bijna aan het eind van deze Schemertour over de campus.”, klonk de stem van de eerste man, “Studium Generale bedankt u alvast voor uw deelname, en wenst u te wijzen op een aantrekkelijk aanbod aan aanstaande activiteiten, verzorgd door Studium Generale…”
De stemmen stierven weg.

Toen ik eenmaal volledig wakker werd wist ik niet zeker of ik het voorval gedroomd had. Misschien ben ik er te veel mee bezig. Misschien moet ik proberen wat meer te ontspannen, maar hoe kom ik daar nog aan toe, nu iedereen ongetwijfeld weet wie ik ben?

De Unie-pers

En dan blijkt ineens dat Universiteitskrant Univers naar mijn blog gelinkt heeft op hun site (www.uvt.nl/univers), dat ze hele stukken uit mijn blog citeren in hun bladen, waarschijnlijk in de hoop dat meer mensen het krantje zullen lezen! Ik lees dat ding zelf zelden, maar toen ik via de reacties onder mijn blog op deze ongevraagde promotie door de Univers werd geattendeerd ging ik op onderzoek uit. En ja, in de papieren uitgave van deze week vond ik op de achterkant een stukje over mijn blog, en op de homepage stuitte ik in de zijbalk van de site op een logootje met de titel ‘Schemerling’, dat doorlinkte naar deze webpagina. Ik schrok me uiteraard de spreekwoordelijke pleuris.
De link staat er al een tijd, volgens ene Ingrid, een redactiepersoon bij de Univers die ik er vervolgens over sprak. Fijn hoor.
De hele verdomde wereld leest nu dus mijn weblog! Het is een wonder dat Toon nog niet is gestuit op een van de talloze passages waarin ik me voornam me van hem te ontdoen, dat mevrouw Heverlee nog niet heeft gelezen wat ik over haar zoon te vertellen heb, dat Habakuk er niet achter kwam voordat ik de vereniging te gronde richtte. Ik weet niet hoeveel mensen die site überhaupt bezoeken, maar het kan mijn geheime identiteit onmogelijk helpen bewaren.
Ze gaan die link niet weghalen ook; vrijheid van pers of zoiets vaags. Ja, ik moet dan maar accepteren dat een weblog dat ik als een puur therapeutische uitlaatklep begon nu is uitgegroeid tot een reclamebordje op de site van een universiteitskrant, for all to see.
De Univers was zelfs zo brutaal me te vragen of ze me konden interviewen, omdat mijn ‘unieke kijk op het campusleven’ een verrijking zou kunnen zijn voor toekomstige studenten. Straks zul je nog zien dat mijn observaties worden geciteerd in de volgende Universiteitsfolder.
‘Ik voelde (…) grote band met de Universiteit. (…) De Universiteit is (…) een mini-mierennest. (…) Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat ik hier écht weg ben geweest.’
Ineens voel ik me net een franchise, een product. ‘Heb jij de nieuwe Schemerling al gelezen?’, zullen de mensen vragen, en in de Univers staan advertenties met ‘Koop nu ook de spin-off: Schemerling does America!’ en de onvermijdelijke sequel ‘Zoon van Schemerling’.
 
Veel verschil zal het hopelijk niet maken. Natuurlijk begrijpen mijn lezers als geen ander dat alles wat ik hier schrijf een grap is, een ongepaste grap misschien, maar toch een grap. EEN GRAP! Natuurlijk woon ik niet op de Universiteit! Natuurlijk heb ik die Hooge…. Heverlee niet vermoord! Die jongen is gewoon na een avondje stappen in een kanaal gedonderd of zo! Het is een grap.
 
En al is het geen grap… zie mij maar eens te vinden! Ik ben op mijn hoede, klootzakken!
 
Toch voorzie ik dat ik binnen korte tijd mijn blog zal moeten staken, al is het maar om alle sporen uit te wissen. Zou de bewaking geletterd genoeg zijn om hier op te stuiten? Andere studenten misschien?
Ik word hier erg paranoïde van. Ik vraag me af waar dit alles toe zal leiden…