De bom

The following takes place between 2:50 pm and 3:40 pm.
All events occur in real-time.

Met een onrustig gevoel begeef ik me vanmiddag richting tweedehands boekenzaak Books4life. Ik had vannacht een nare, wie weet profetische droom. Ik rende hierin over een brandende, exploderende campus tot ik bij een binnenplaatsje kwam, waar een gezichtsloze figuur een boek zat te lezen. Zonder enige controle over mijn bewegingen te hebben sloeg ik hem de kop in. ‘Kijk toch uit!’, riep ik geloof ik nog. Pas toen hij op de grond donderde zag ik dat het Maurits Heverlee was, en hoorde dat hij riep: ‘Totdat de bom valt…’ Ja, net als de hit van ‘Doe Maar’.
De droom verontrustte me; op het boek dat Maurits las had ik het stempel van Books4life herkend; een vreemd detail eigenlijk. Hier moet iets achter zitten.

In de boekwinkel staat een verweerd ogende man boeken te stapelen. Ik heb hem bij mijn campus-omzwervingen al eens eerder ontmoet. Hij knikt me minzaam toe. “Welcome, man of the shadows.”
“So… did you catch the guy who broke into this place yet?”, vraag ik hem, “Do you know why they burglarized this place?”
“Sadly… no. But give it time. I am quite certain those responsible will get their comeuppance… and then some.”
Ja, zeker als mijn vermoedens juist zijn. “Excuse me.” Ik begin te zoeken tussen de boekenkasten in de zaak. Veel klanten zijn er niet; het nadert sluitingstijd. Achter mij gaat een gesprek tussen de man en zijn jongere collega door.
“We got a big new delivery today.”, zegt het meisje, “Some publisher over in Breda went out of business, donated all of his leftover books to us.”
“…Excellent.”
Ik zoek driftig en te opvallend, werp in mijn haast verschillende boeken omver. “Is there anything in particular you’re looking for…”, begint de man, maar ik heb het al gevonden. Een bruine tas, zorgvuldig achter een rij boeken gepropt, tussen muur en kast, bijna onzichtbaar. Ik schuif de boeken opzij, open zorgvuldig de ritssluiting van de tas.
Schrik.
Ik draai me naar de man. “You need to dial 112 at once. Ask for the explosive removal guys.”

Een half uur later. De sfeer in de boekwinkel is om te snijden. De boekverkopers zitten met lijkbleke gezichten achter de kassa weggedoken, terwijl bewaker Rattengezicht driftig aan het bellen is met zijn vrouw over zijn testament. Zelf sta ik bewegingsloos bij de uitgang; de hele situatie komt als onwerkelijk op me over.
Twee politiemannen zitten over de bom gebogen, druk in de weer met een nijptang en een stel scharen.
“De blauwe of de rooie draad?”, blijft inspecteur Spectre maar vragen. Zweet parelt op zijn voorhoofd.
“Een momentje, hoor.”, zegt zijn collega, die druk door een boek met de titel ‘De explosieve wereld van zelfgemaakte bommen’ zit te bladeren. “Hee, ik zit nu in een hoofdstuk over molotov-cocktails, dit kan niet kloppen. Is er nergens een index of zo? Of een inhoudsopgave?”
“Van Gils, ik ben hier niet mijn DVD-recorder aan het programmeren!”, snauwt Spectre, “Dit is een zaak van leven en dood! Maak haast! Welke draad knip ik door om dit ding te ontmantelen?”
Van Gils laat het boek verschrikt vallen. “Maar baas, i-ik presteer slecht onder stress!”
“De explosievendienst heeft een verdomd slechte dag gekozen voor die barbecue in Loon op Zand. Ik heb geen idee hoe dit werkt. Nog tien seconden en dit gebouw gaat de lucht in!” Spectre draait zich om, ziet mij. “Jij daar! Blauw of rood?”, vraagt hij.
Er is geen tijd om een weloverwogen keuze te maken. “Blauw”, zeg ik, “Nee, rood.”
“Here goes nothing…”, mompelt Spectre. Hij knipt de rode draad door. Ik krimp ineen. De timer houdt op met aftellen.
“Dat scheelde weinig”, zegt van Gils dan, “Poe hee, je lijkt die Frans Bauer wel, uit 24.”
Het scheelde té weinig. Ik moet Toon vandaag nog vinden, voordat hij nog meer explosieven op deze campus plant.