Pensionering

Ik vond Toon zaterdagavond in de glazen gang, waar hij een grote reistas (met bommen?) rondsjouwde.
Hij zag me, mompelde “Godverdomme. Schemerkut. Wat nu weer?”
“Ik weet van je explosieven, Toon! Net als de bewaking. De bom is ontmanteld, en je spel is uit!”
Toon wierp de tas op de grond, maar een explosie bleef goddank uit. “Spijtig. Maar geen grote verrassing; het was een tamelijk vergezocht plan. Dit is nog niet het eind, verre van. Ik heb een fraaie politieke carrière genoten. En ik zal het opnieuw doen, ergens anders. Ooit. Onthoud heel goed, Schemerkut, mensen zoals ik winnen altijd. Dit is niet het laatste dat je van me gezien hebt, beslist niet. Denk niet dat je van mij af bent! TOON KOPMANS ZAL TERUGKEREN! EN HIJ ZAL ZEGEVIEREN!”
“In je eentje? Zonder hulp? Je was slechts een pop voor de Chinezen! Zij trekken aan de touwtjes hier! En nu hebben ze je niet meer nodig.”
“Niet meer nodig? Good riddance. Dan zoek ik wel een andere kliek om op te parasiteren! Zijn de Polen nog beschikbaar? Denk het niet trouwens, er is er laatst nog één verplette…”
Ik knipte met mijn vingers, en de Chinezen schoten uit de schaduwen te voorschijn. Ze grepen Toon bij zijn armen. De jongen kon geen kant op, hoewel hij er nog wel in slaagde een der Chinezen tegen zijn scheen te schoppen. Hoewel diens gezicht niet vertrok moet hij er een blauwe plek aan over hebben gehouden.
“Godver, weten jullie wel met wíe jullie… Ik ben Toon Kopmans, de gaafste man op de campus!” Hij deed er het zwijgen toe toen hij de Chinezen herkende. “Jullie? Ik zei toch dat ik het zou regelen? Dit weekend nog heb ik voor jullie de sleutel van het archief!”
Meneer Qing schudde zijn hoofd. “Onze samenwerking is… voorbij.”
“Jij zit hier zeker achter, Schemerkut! Kinderachtige lul! Als je me nu neerslaat, word ik machtiger dan je je ooit zou kunnen voorstellen!” Hij spoog. Een dikke klodder spuug landde op mijn jas. “Wacht! Jullie hebben me nodig!”
“Voor jou even goed een andere pion.”, zei meneer Quing slechts.
“Neem hem mee.”, zei ik tegen de Chinezen, “Spoedig zul je wensen dat je dood was. Je zult het de rest van je leven elke dag blijven wensen, maar zelfs op de dagen dat de pijn bijna ondraaglijk is zal je eergevoel je ervan weerhouden je eigen leven te nemen, omdat Toon Kopmans nooit de gemakkelijke uitgang kiest. Vaarwel, Toon.”

Toon werd schreeuwend afgevoerd door de Chinezen. “Mijn dood brengt Zofia niet terug!”, riep hij nog. Misschien had hij gelijk, maar het was toch alsof ik haar dood enigszins had gewroken. Ze had het vast zo gewild.
De Chinezen verdwenen de trap af, de fietsenkelder in. Even later hoorde ik een misselijkmakende kreet, voorafgegaan door een brekend geluid, als van twee luciferhoutjes die in stukken werden gebroken.
“Aaaagh! Mijn benen!”, schreeuwde Toon, “MIJN BENEN!!”
“We staan quitte, denk ik”, zei meneer Quing, “Bedankt voor je aandeel… Shim-a-ling.”
Mijn gezicht verstarde. “Jullie weten het…? Wie ik ben?” Ik zweeg geschokt, en op de achtergrond hoorde ik Toon schreeuwen. “BIJEN! NEE, ALSJEBLIEFT GEEN BIJEN!!! AAARGHAARGHA!”
Quing lachte kort. “Ik zou een slechte bendeleider zijn als ik dat niet wist. We kennen allemaal de sagen en legenden die bij de campus horen, die van een mysterieuze schaduw die ’s nachts door de gebouwen trekt. Ook van enkele gevangen Habakuk-leden hebben we, met wat overreding, wat opgevangen. En dan ineens verschijnt daar een jongeman die aankondigt dat hij voor ons een schat uit de best beveiligde ruimte in de campus gaat stelen. Wie anders dan meneer Shim-a-ling? Maar kijk niet zo bang. Geen zorgen. Je geheim is veilig bij ons.”
Zonder nog iets te zeggen daalde hij de trap af en werd door de duisternis opgeslokt.

Een half uur hierna zag ik Toon, waarschijnlijk voor de laatste keer in mijn leven, toen hij door ziekenbroeders krijsend, gillend en bloedend op een brancard een ambulance werd ingevoerd. Het klinkt cliché, maar ik voelde geen voldoening, slechts het gevoel dat ik precies dat moreel schemerige figuur ben geworden dat ik in het toneelstuk van ‘Pas op voor de Schemerling’ was…