Het afstuderen van Arend Aarsman

Doelloos dwaalde ik door de Unie, zocht enige zingeving. Het is er beslist saai geworden sinds de laatste keer dat ik kon ontspannen. Iedereen zit te blokken; niemand heeft tijd voor een leuk gesprek of iets. Ik begin het te missen, dat menselijk contact. Te laat eigenlijk, nu ik iedereen van me vervreemd heb. Ik moet eigenlijk nieuwe contacten leggen, maar ben het starten van een gesprek verleerd.
“Het nuttige met het aangename combineren? Waar anders dan op de UvT!”, zei ik lacherig tegen een jongen die aan de rand van de fontein zat te studeren.
“Wát?”, zei hij.
“Nou ja, lekker in de zon leren, bedoel ik maar.”, zei ik vlug.
Hij kneep zijn ogen samen. “Kén ik jou?” Ik schudde mijn hoofd en liep vlug verder. “Zo is het”, riep hij me na, “Gewoon door blijven lopen. Freak.”

Tenslotte vond ik een doel. Ik zou al het bestek dat ik in de loop der jaren van de Unie ‘geleend’ heb terugbrengen. Een stuk of vier, vijf messen, een hoop lepels ook; wat moest ik er toch allemaal mee? Glimmend goed verzamelen; ik lijk wel een ekster.
Onderweg naar de Esplanade passeerde ik een afstudeerplechtigheid bij gebouw Dante. Altijd interessant, vooral als er zo’n grote groep mensen kwam opdagen. Ik herkende zelfs ‘regisseur’ Peter ter Petermeijer tussen de toeschouwers. Leuk, als buitenstaander dat groepsgedrag bestuderen. Een meisje zwaaide met een vlag. ‘Gefeliciteerd, Arend Aarsman’, stond er op.
“Dank jullie, dank jullie allemaal”, zei een jongen met een grote moedervlek, “Het lijkt wel alsof heel Gelderland is komen opdagen, ha ha. Ik nodig jullie nu allemaal uit voor een drankje in de Esplanade. Daarbij zal ik een gedicht voorlezen dat ik ter gelegenheid van mijn afstuderen heb geschreven.”
Ik besloot de borrel mee te maken, en begaf me achter de groep mensen aan de zijruimte van de Esplanade in. Ik heb dit al zo dikwijls gedaan; zolang ik maar geen diepgaand gesprek begon zou niemand weten dat ik hier niet hoorde. Op het moment dat ik een stap binnen zette voelde ik echter aan dat het mis was. Gezichten draaiden mijn kant uit, er werd gefluisterd.
“Arend, wie is die jongen?”, vroeg een mevrouw met een moedervlek, “Hij kijkt alsof hij hier niet tussen hoort…”
Een andere jongen haalde zijn schouders op. “Ik heb eigenlijk geen idee.”
“Ik ken hem wel”, zei een meisje, “Het is die rare jongen die altijd in de bibliotheek zit.”
“Laten we hem wegjagen”, stelde iemand voor.
“De blogger, nietwaar?” De afgestudeerde, Aarsman, lachte slechts, dacht even na, en begon toen uit zijn hoofd een gedicht op te zeggen, grotendeels improviserend, en slechts tweemaal pauzerend:
‘Een ongewenst bezoek,
infiltreert mijn feest
Verscholen in de hoek
Zo’n fletse, grijze geest
Wat heeft hij hier te doen?
Zo hier in deze viering?
Die eigenwijze oen
Die achterbakse ‘Schemerling’
Gelach. Met een rood hoofd vertrok ik. Ze jouwden me uit. Iemand smeet me een blikje naar mijn hoofd. Herkend, verjaagd. Dit is de eerste keer dat zoiets me overkomt, de eerste keer dat ik zo direct herkend word. Ik ben het kwijt, mijn vaardigheid om te verdwijnen in een mensenmassa. Dit belooft niets goeds. Achter me hoorde ik Aarsman gewoon door rijmen.
‘Hij haat de dag, maar ook de nacht
hurkt angstig, ongezien
Zijn ontbijt, dat is een frikandel
of plastic kaas misschien?
In de kelders spookt hij rond
Meester van zijn Rijk
Een bezoek daar aan hem, ondergrond
is niet zelden dodelijk…’