Operatie P.A.Z.U.Z.U.

“Okee mannen, dit is het moment waarvoor we al jaren getraind zijn, de noodsituatie waar we goddank altijd rekening mee hebben gehouden. Ondanks alle kritiek die op mij werd geleverd bleef ik altijd vasthouden aan het belang van deze trainingen. Vandaag zullen we ze nodig hebben.”

 
Daar zat ik dan. Ik had gedacht even rust te kunnen vinden in de Warande, rust van de studenten die vandaag overal uitgezwermd zijn, driftig op zoek naar werkplekken. Ik had gehoopt rustig te kunnen gaan dutten op een boomstam in de bossen, maar binnen tien minuten schrok ik al weer op. Er stond een groep mensen even verderop; ik geloof niet dat ze mij gezien hadden. Ze waren gekleed in militaire kledij, schutkleuren. Een oudere man met een snor en een sigaar in zijn mond sprak hen streng toe. Ik durfde me niet te bewegen.
“Er is er één ontsnapt”, vervolgde hij, “Uit de archieven beneden de Universiteit. Een idioot, waarschijnlijk een van die bewakers, heeft de deur open laten staan. Het gaat om specimen X-5; ik hoef jullie niet uit te leggen waarom het cruciaal is dat we het exemplaar vinden.”
Een soldaat stak zijn hand op. “Sir, ik stel voor dat we napalm gebruiken, sir.”
“Hoe vaak moet ik het nog zeggen, Estevez, dit is een delicate operatie. Géén napalm. Het specimen houdt zich verborgen in de plafonds van de bibliotheek. Ik heb al een groot deel van de bibliotheek laten isoleren; ook de ingang is afgesloten. De massa denkt dat de verbouwingen vandaag al begonnen zijn, in plaats van augustus, zoals eigenlijk gepland was. Een geluk bij een ongeluk.”
In wat voor farce was ik nu weer beland? Een nieuwe campusbedreigende dreiging? Verwikkelingen met het leger?
“Het is essentieel dat deze ‘hostile’ levend gevangen wordt en terug wordt gebracht naar het archief onder de Universiteit. Jullie weten allemaal hoeveel tijd het ons heeft gekost om alle ‘hostiles’ uit de Warande te vangen, en wat hier op het spel staat; het belang van deze vangst voor Operatie P.A.Z.U.Z.U.”
Weer een mysterieus complot? Weer een geheim broederschap? Weer een demonisch plan dat verijdeld diende te worden?
“Ik stel voor dat Team Alpha nu nog naar de bibliotheek gaat, undercover, verkleed als studenten.”, beval de oudere man, “Ik heb jullie wapens naar binnen laten smokkelen. Jullie vinden ze in de blauwe dozen die verspreid staan over de begane grond. Helemaal onderin heb ik een RPG-antitankwapen, maar dit mag alleen in uiterste noodgevallen worden ingezet. Begrepen? Dat geldt ook voor jou, Estevez!”
Dat klonk spannend, nietwaar? Spanning en avontuur gegarandeerd. Maar ik… ik had er geen zin meer in. Geen zin in avonturen, conflicten, misverstanden, wat niet al. Wat ging ik er ooit zelf op vooruit? Wat schoot ik hier zelf mee op? Ik kon toch moeilijk op mijn cv zetten dat ik het leger had geholpen met het redden van de campus? Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik mijn weblog kon vullen met observaties van het campusleven, voordat ik werd meegesleurd in het ene na het andere stomvervelende complot of avontuur. Heverlee, Habakuk, Toon; laat ze rusten in vrede. Het is mijn pakkie-an niet meer.
Ik stond op, sjokte weg, deed geen moeite meer me te verbergen.
“Halt! Wie gaat daar? Burger! Blijf staan!”, riep een van de militairen me na, maar ik keerde niet om.
Daarna klonken er enkele geweerschoten, een paar kreten, maar niemand kwam achter me aan, en ongehinderd wandelde ik de Warande uit.
Laat ze voortaan hun eigen boontjes maar doppen; die mensen op de campus. Ik heb er geen zin meer in. Toen ik vervolgens de bibliotheek passeerde zag ik dat de ingang inderdaad was geblokkeerd, maar als iemand zich geroepen ziet zich er mee te bemoeien staat het hem vrij.
Deze Schemerling trekt zijn handen er van af.