Regen & Drup (1)

Een hoop veranderingen op de campus zo ineens. Een ‘verbouwing’ van de bieb, nieuw meubilair in de collegezalen, het vertrek van Albron. De universiteit is aan allerlei veranderingen onderhevig, en ik ben de enige die niet aan enige verandering mee doet. Ik kan niet weg, ik dúrf niet weg. Waar kan ik ook heen? Maar als ik mijn weblog niet binnen een week staak gaan ze me vast aanklagen.

En nog steeds kon het erger.

Terwijl ik malende op de campus hing kwam er ineens een zwart busje de parkeerplaats op gescheurd. Ik meende dat ik ditzelfde busje vanmorgen al langs de Verbernelaan geparkeerd had zien staan. Hoewel ik wist dat het de bestuurder om mij te doen moest zijn brak ik niet in een sprint uit. Dat zou geen zin hebben. Kalm bleef ik lopen. Ik zou wel zien wat er van kwam.
Het busje stopte vlak voor me; ik herkende nu een Pools kenteken. Drie, vier Polen stapten uit, Tomás als laatste. Ik had niet gehoopt de broer van mijn dode vriendin nog ooit terug te zien. Ze waren allen gewapend, met loden pijpen, heggenscharen en andere huis- tuin en keukeninstrumenten, en ze hadden het op mij gemunt.
Ik zette mijn beste glimlach op. “Hallo heren. Jullie komen paddestoelen plukken in de Warande?”
“Your time is up, sinner!”, brulde Tomás, zijn hand om het kruisbeeldje om zijn nek, “I shall cast thee back into the bowels of hell, from whence thy came!”
“Amen”, zei een van zijn bendeleden.
“Listen, I told you… I did not kill her. For god’s sake, why would I…”
“Do NOT use Gods name in vain, sinner!”, brulde Tomás, “Who else but you, a liar known to manipulate those around him, could have caused my sister’s untimely demise? I shall put an end to thine deceitful ways!”
“Whatever. Come and find me, bitch. See if I care.”
Ik liet mijn tas vallen, draaide me om en sprintte weg. Ik besefte dat ik werd nagekeken door het avondpubliek, maar het was weekend, een zaterdagavond, en het kwam wel vaker voor dat studenten over de campus jogden. Minder vaak werd de student in kwestie op de hielen gezeten door woeste Polen, maar deze waren in ieder geval verstandig genoeg om hun wapens weg te stoppen. Ik hoefde geen bemoeienis van de bewaking: Tomás zou me onmiddellijk bij hen aangeven, en dat zou het einde zijn.
Dus vluchtte ik richting de enige plaats waar ik het tij kon keren: het oude gebouw Z.

In het kader van een cliffhanger bericht ik morgen hoe deze situatie is afgelopen.