Ik ga door deze ontmoeting nadenken over de mensen die ik tijdens mijn verblijf op de Universiteit beïnvloed heb.
Ik denk aan Maurits Heverlee, die nu dood is en nooit een begrafenis heeft mogen genieten, onvrijwillig is gecremeerd.
Zijn moeder, die in een schijnzekerheid verkeert en duizend euro is verloren aan een moordenaar.
Bewaker Anton, die over een paar weken met haar in het huwelijk treedt.
Martius Primus, die in voorlopige hechtenis rot voor een misdaad die hij niet gepleegd heeft.
Geert de Groot, die in zijn laatste mail aan me liet weten dat hij nu van plan was verder te gaan als particuliere mediator-on-demand. ‘Ik durf te wedden dat dit werk me veel beter ligt dan een uitgeversbestaan. Gewoon een beetje babbelen met die mensen, een beetje zoeken naar een leuke oplossing. Zeg Scheem, als je ooit nog een mediator nodig hebt…’
Peter ter Petermeijer, die hopelijk weldra zal worden gedagvaard door de curator van Uitgeverij Book-o-Look vanwege inbreuk op een merknaam.
Ziggy en Alexander de Graaff, gelukkig op het Sportcentrum
Toon Kopmans, die in een ijzeren long zit en in een inrichting voor speciaal onderwijs te Nijmegen zijn studie probeert af te maken.
Ik denk aan Zofia…

Het is druk op perron Tilburg-West. Er is net een trein uit Breda gearriveerd, en een hoop studenten lopen over het perron, onderweg naar de universiteit.
“Ik blijf het zeggen: lelijkste campus van Nederland”, zegt een jongen met een Randstad-accent. Hij heeft een zelfvoldane glimlach op zijn gezicht. Ik heb zin om hem een klap voor zijn kop te geven.
Ik kijk de studenten na. Hoeveel van hen nemen de Universiteit maar op de koop toe? De meeste zien de campus waarschijnlijk als één van de vele plaatsen die ze op een dag bezoeken, waar ze een paar uren doorbrengen om vervolgens weer naar hun pappie en mammie of hun studentenkamer in het centrum terug te gaan. En wat is daar eigenlijk mis mee? Waarschijnlijk zijn ze beter af ook als ze hier over vier jaar vertrekken, uitvliegen naar baantjes in andere delen van het land, zonder nog ooit aan hun Universiteit terug te denken. Zo hoort het toch? Waarom zou je ergens blijven hangen als je door kan, waarom zou je je tijd uitzitten als er elders andere uitdagingen zijn?
Ik zal de campus nog het meest missen.

Op het einde van het perron wacht ik, peinzend, diep in gedachten verzonken, totdat het ge-kedeng kedeng van de aankomende trein me doet opschrikken. Daar komt hij al, daar in de verte. Mijn trein. Tijd om te vertrekken.
Ik kijk nog een laatste keer naar de campus, zoals ze daar ligt, in de zon. Zo ligt ze er al jaren, en zo zal ze er nog vele jaren blijven. In wezen onveranderlijk, maar de gezichten van de mensen herken ik niet meer, en met de dingen die zij doen wil ik niets meer te maken hebben.
De trein, de trein! Hij nadert het perron, is nu héél dichtbij.

Ik neem een aanloop

.

“You know… The first time I spent the night at this University… I stayed here because of the storms, because I had nowhere else to go.”, begon ik, “Ditto for the second time. It was convenient and I was lazy; I ended up staying here more and more often. I appreciated the peace, the solitude. I appreciated that I could finally distance myself from other humans, because I hated most of them.” Ik dacht even na. Het volgende stuk was moeilijker onder woorden te brengen. “But in doing so I think I lost touch with… my humanity. Started to see people as tools and obstacles rather than… you know, people. And so… so I ended up responsible for the death of a boy named Menno Hoogeboom. It was partly an accident, but part of me chose to throw him down those stairs. I covered it up, buried him down here. Tried to forget about him too, but that wasn’t so easy. I didn’t want to go to prison, so… I suppose I chose a prison of my own device; this University campus. That night… I swore that I would never leave here, could never leave here. From now on, this would be my world, my little empire. I convinced myself that I would be able to spend the rest of my days here, but… I find that I really can’t do this anymore.”
Het luchtte op dit alles te vertellen, echt waar.
Tomás knikte. “I see. And do you think you will be able to leave now?”
Ik keek naar de vlammen. Ergens daar binnen brandde Maurits ‘Menno Hoogeboom’ Heverlee; hij had eindelijk de crematie die hij verdiende. “Maybe. I can always try.”
“Do you think we should call the fire marshalls?”, vroeg Tomás.
Ik haalde mijn schouders op. “Why bother? This place can burn in hell for all I care. I say we let the flames sweep it clean.”
Tomás trok zijn wenkbrauwen op. “How could you say that, about your own home? I thought this was… how do you say it… your Alma Mater?”
Ik deed er het zwijgen toe. Hij heeft gelijk, echt waar. Ik stel me aan. Laat me vloeken en tieren tegen de studenten, docenten en bewakers, tegen Toon en Luuk en Maurits Heverlee en Anton en Rattengezicht en de Mooie en Lelijke Mensen, en tegen mezelf natuurlijk, maar niet tegen de campus, niet tegen mijn Alma Mater, want zij heeft mij altijd verborgen gehouden, altijd beschermd. Ik zou haar dankbaar moeten zijn, dankbaar voor alles.
“You’re right.” Ik pakte mijn mobiele telefoon, belde 112. “Met de redder van de campus spreekt u. De brandweer, graag.”

Later, bij de draaideur van gebouw C, terwijl brandweerlieden toesnelden en het vuur doofden voor het gebouw Z kon verlaten, namen we afscheid van elkaar, min of meer. Tomás knikte me slechts toe, en sprintte toen weg in de richting van de parkeerplaats. Ik bleef achter.

En nu?

Het verlaten gebouw Z.
Alles eindigt in gebouw Z. Er hing hier een smerige lijkenlucht, en de ratten hadden zich sinds mijn laatste bezoek flink vermenigvuldigd. Ik sloeg meteen een hoek om, door een muur van spinnenwebben een leegstaand lokaal in, waar ik achter een lessenaar weg dook, gebruik makend van mijn kleine voorsprong. Ik hoorde de Polen buiten, in de entree van gebouw Z, stilstaan en mompelen. Ze waren me kwijt! Hoe lang tot ze zouden vertrekken?
Zo simpel werd het niet. Tomás moest een zoekactie door het gebouw hebben bevolen. Ik zag hoe de Polen zich verspreidden, verschillende kanten op gingen, wapens in de aanslag. Tomás zelf bleef staan bij de wenteltrap.
“I know you are there! I looked you up on the Internet, ‘Vlad’”, riep hij door de lege zalen, “It appears you did tell me your real name. It also appears that you used to live in the Dutch capital of Amsterdam. Why did you leave? Why did you move here? Was it your bloodlust? The same bloodlust that drove you to kill my sweet sister, Zofia? Did you have to lie low for a while? If you have any semblance of humanity left, you will come out and face me like a man instead of hiding like a cowardly Hungarian.”
Ik besloot dat ik liever een Hongaar was dan een man en hield me schuil. De tijd kroop tergend langzaam voorbij terwijl ik ineengedoken mijn adem inhield, als een Anne Frank. Een van de Polen begon na een minuut of twee mijn lokaal te doorzoeken. Vlug verschuilde ik me onder een lege kartonnen doos die in een hoek slingerde. Behoedzaam kroop ik van de Pool vandaan, naar het uiteinde van het lokaal.
Het was er donker, zonder enige verlichting, en daarom pakte hij zijn aansteker erbij om deze als een soort zaklamp te gebruiken. Ik kroop weg achter een lessenaar, struikelde hierbij over een muizenskelet. Krak! Hij moest me hebben gehoord.
“Who there?”
Hij boog zich naar me toe, nog altijd zwaaiend met die aansteker.

Gebouw Z was droog, heel droog, een vergeten ruimte die al in geen jaren meer was gelucht… Het gordijn vatte als eerste vlam, toen de Pool er met zijn aansteker onderdoor streek, en het vuur verspreidde zich razendsnel omhoog, naar de muur, het plafond.
Ik kwam achter de lessenaar vandaan, slingerde mijn doos van me af. “You idiot!”
“Shit. Shit.”, zei de Pool. Hij draaide zich om, rende het lokaal uit. “Fire. Shit! Need fire extuinguisher!”
Er waren geen brandblussers in gebouw Z; alleen maar schaduwen, spinnenwebben, en heel veel droog hout…

WORDT VERVOLGD.

En nog steeds kon het erger.

Terwijl ik malende op de campus hing kwam er ineens een zwart busje de parkeerplaats op gescheurd. Ik meende dat ik ditzelfde busje vanmorgen al langs de Verbernelaan geparkeerd had zien staan. Hoewel ik wist dat het de bestuurder om mij te doen moest zijn brak ik niet in een sprint uit. Dat zou geen zin hebben. Kalm bleef ik lopen. Ik zou wel zien wat er van kwam.
Het busje stopte vlak voor me; ik herkende nu een Pools kenteken. Drie, vier Polen stapten uit, Tomás als laatste. Ik had niet gehoopt de broer van mijn dode vriendin nog ooit terug te zien. Ze waren allen gewapend, met loden pijpen, heggenscharen en andere huis- tuin en keukeninstrumenten, en ze hadden het op mij gemunt.
Ik zette mijn beste glimlach op. “Hallo heren. Jullie komen paddestoelen plukken in de Warande?”
“Your time is up, sinner!”, brulde Tomás, zijn hand om het kruisbeeldje om zijn nek, “I shall cast thee back into the bowels of hell, from whence thy came!”
“Amen”, zei een van zijn bendeleden.
“Listen, I told you… I did not kill her. For god’s sake, why would I…”
“Do NOT use Gods name in vain, sinner!”, brulde Tomás, “Who else but you, a liar known to manipulate those around him, could have caused my sister’s untimely demise? I shall put an end to thine deceitful ways!”
“Whatever. Come and find me, bitch. See if I care.”
Ik liet mijn tas vallen, draaide me om en sprintte weg. Ik besefte dat ik werd nagekeken door het avondpubliek, maar het was weekend, een zaterdagavond, en het kwam wel vaker voor dat studenten over de campus jogden. Minder vaak werd de student in kwestie op de hielen gezeten door woeste Polen, maar deze waren in ieder geval verstandig genoeg om hun wapens weg te stoppen. Ik hoefde geen bemoeienis van de bewaking: Tomás zou me onmiddellijk bij hen aangeven, en dat zou het einde zijn.
Dus vluchtte ik richting de enige plaats waar ik het tij kon keren: het oude gebouw Z.

In het kader van een cliffhanger bericht ik morgen hoe deze situatie is afgelopen.

Beste Schemerling, schreef Geert de Groot, Ik ben bang dat ik vrij slecht nieuws voor je heb. We zijn een beetje in de problemen gekomen, die deels onze schuld waren en deels geheel onvoorzienbaar. Dat neemt niet weg dat het heel vervelend is dat ik je nu moet mededelen dat het Schemerhandboek er voorlopig niet zal komen. Helaas beschikken we op het moment niet meer over de fondsen om je boek uit te kunnen geven. aangezien we min of meer kapot dreigen te worden geprocedeerd door snoepgigant Look-a-look, hetgeen ehm… tot ons faillissement heeft geleid. Iets met namen die teveel op elkaar leken. En dit weekend is mijn hond ook nog eens doodgereden, dus je moet begrijpen dat ik van dit alles echt ontzettend baal. In ieder geval mijn welgemeende excuses dat het niets is geworden met dit boek. Hopelijk kunnen we een doorstart maken; in dat geval hoor je het zeker van ons.
Groet, Geert de Groot.
P.S. Overigens behoudt Uitgeverij Book-o-Look geloof ik de merknaam Schemerling. Verder geen probleem, hoor, het is alleen zo dat je dus niet ineens naar een andere uitgeverij kunt stappen met je verhaal. In het geval dat je de merknaam Schemerling voor jezelf of iemand anders zou claimen zou onze curator je namelijk moeten aanklagen. Niet dat ik dacht dat je dat van plan was, hoor, ik dacht: ik zeg het alleen even…

Ik staarde even naar het beeldscherm om het op me in te laten werken. Waarom was ik eigenlijk teleurgesteld? Het is niet alsof het leven me ooit zou laten winnen, teef dat het is. Het is niet alsof het me godverdomme eens een keer kan meezitten.
De andere berichten die ik in mijn mailbox aantrof waren zo mogelijk nog vervelender.

Dag Schemerling. Of hoe je je ook gaat noemen voortaan, schreef campus-regisseur Peter ter Petermeijer, Kwam er achter dat je een blog bijhoudt onder de naam ‘Schemerling’. Niet cool. Helemaal niet cool. Zoals je zou moeten weten behoren de rechten op het personage Schemerling mij toe. Mij. Ik word auteursrechtelijk erkend als de schrijver van ‘Pas op voor de Schemerling’. Ik. Ja, ik heb er een auteursrecht op laten vestigen. Het was toch mijn kindje. Mijn musical. Net als enige toekomstige projecten waar de naam ‘Schemerling’ in voorkomt. Ik verzoek je dus de naam van je blog te veranderen. Of je kunt er, weet ik veel, gewoon mee ophouden. Wat je wil. Doe in ieder geval íets. Anders zal ik gerechtelijke stappen moeten ondernemen. En dat wil je niet.
MVG, P. ter Petermeijer.
P.S. Als je nog ideeën hebt voor mijn volgende musical, ‘De Grote Boze Schemerling’, laat je het maar weten.

En ten slotte:

Heei Schemerling,

Vr. Gr.,
de Univers-redactie.

Daar is hij dan. Hij is gearriveerd. Later dan verwacht, dat wel.
Dames en heren, de druppel!
Het is relatief onbenullig eigenlijk, na alles dat me de afgelopen weken is overkomen. Toch was dit het punt waar ik de lijn trok. Ik had het ermee gehad, met de Universiteit, de campus, het Schemerbestaan; álles. Het SchemerHandboek had mijn ‘ticket out of here’ moeten zijn, een inkomstenbron om mijn vlucht te financieren. En in plaats daarvan wordt alles dat ik had kapot gemaakt; mijn geld, mijn blog, mijn identiteit…

Waar kan ik heen? Nergens heen. Ik heb nauwelijks geld, nauwelijks middelen om in leven te blijven. Van het geld dat mevrouw Heverlee me in december heeft overgemaakt is nog een kleine 500 euro over, aangevuld met het zakcentje dat ik als schrijver van musicals had verdiend kom ik op 550. Onvoldoende om een nieuw leven te starten. Wat kan ik doen? Ik zit vastgeketend aan deze Universiteit. Ik zal haar nooit meer verlaten.
Dit is mijn gevangenis. Ze zal mijn sterfplaats zijn.

 
Daar zat ik dan. Ik had gedacht even rust te kunnen vinden in de Warande, rust van de studenten die vandaag overal uitgezwermd zijn, driftig op zoek naar werkplekken. Ik had gehoopt rustig te kunnen gaan dutten op een boomstam in de bossen, maar binnen tien minuten schrok ik al weer op. Er stond een groep mensen even verderop; ik geloof niet dat ze mij gezien hadden. Ze waren gekleed in militaire kledij, schutkleuren. Een oudere man met een snor en een sigaar in zijn mond sprak hen streng toe. Ik durfde me niet te bewegen.
“Er is er één ontsnapt”, vervolgde hij, “Uit de archieven beneden de Universiteit. Een idioot, waarschijnlijk een van die bewakers, heeft de deur open laten staan. Het gaat om specimen X-5; ik hoef jullie niet uit te leggen waarom het cruciaal is dat we het exemplaar vinden.”
Een soldaat stak zijn hand op. “Sir, ik stel voor dat we napalm gebruiken, sir.”
“Hoe vaak moet ik het nog zeggen, Estevez, dit is een delicate operatie. Géén napalm. Het specimen houdt zich verborgen in de plafonds van de bibliotheek. Ik heb al een groot deel van de bibliotheek laten isoleren; ook de ingang is afgesloten. De massa denkt dat de verbouwingen vandaag al begonnen zijn, in plaats van augustus, zoals eigenlijk gepland was. Een geluk bij een ongeluk.”
In wat voor farce was ik nu weer beland? Een nieuwe campusbedreigende dreiging? Verwikkelingen met het leger?
“Het is essentieel dat deze ‘hostile’ levend gevangen wordt en terug wordt gebracht naar het archief onder de Universiteit. Jullie weten allemaal hoeveel tijd het ons heeft gekost om alle ‘hostiles’ uit de Warande te vangen, en wat hier op het spel staat; het belang van deze vangst voor Operatie P.A.Z.U.Z.U.”
Weer een mysterieus complot? Weer een geheim broederschap? Weer een demonisch plan dat verijdeld diende te worden?
“Ik stel voor dat Team Alpha nu nog naar de bibliotheek gaat, undercover, verkleed als studenten.”, beval de oudere man, “Ik heb jullie wapens naar binnen laten smokkelen. Jullie vinden ze in de blauwe dozen die verspreid staan over de begane grond. Helemaal onderin heb ik een RPG-antitankwapen, maar dit mag alleen in uiterste noodgevallen worden ingezet. Begrepen? Dat geldt ook voor jou, Estevez!”
Dat klonk spannend, nietwaar? Spanning en avontuur gegarandeerd. Maar ik… ik had er geen zin meer in. Geen zin in avonturen, conflicten, misverstanden, wat niet al. Wat ging ik er ooit zelf op vooruit? Wat schoot ik hier zelf mee op? Ik kon toch moeilijk op mijn cv zetten dat ik het leger had geholpen met het redden van de campus? Het lijkt al een eeuwigheid geleden dat ik mijn weblog kon vullen met observaties van het campusleven, voordat ik werd meegesleurd in het ene na het andere stomvervelende complot of avontuur. Heverlee, Habakuk, Toon; laat ze rusten in vrede. Het is mijn pakkie-an niet meer.
Ik stond op, sjokte weg, deed geen moeite meer me te verbergen.
“Halt! Wie gaat daar? Burger! Blijf staan!”, riep een van de militairen me na, maar ik keerde niet om.
Daarna klonken er enkele geweerschoten, een paar kreten, maar niemand kwam achter me aan, en ongehinderd wandelde ik de Warande uit.
Laat ze voortaan hun eigen boontjes maar doppen; die mensen op de campus. Ik heb er geen zin meer in. Toen ik vervolgens de bibliotheek passeerde zag ik dat de ingang inderdaad was geblokkeerd, maar als iemand zich geroepen ziet zich er mee te bemoeien staat het hem vrij.
Deze Schemerling trekt zijn handen er van af.

Tenslotte vond ik een doel. Ik zou al het bestek dat ik in de loop der jaren van de Unie ‘geleend’ heb terugbrengen. Een stuk of vier, vijf messen, een hoop lepels ook; wat moest ik er toch allemaal mee? Glimmend goed verzamelen; ik lijk wel een ekster.
Onderweg naar de Esplanade passeerde ik een afstudeerplechtigheid bij gebouw Dante. Altijd interessant, vooral als er zo’n grote groep mensen kwam opdagen. Ik herkende zelfs ‘regisseur’ Peter ter Petermeijer tussen de toeschouwers. Leuk, als buitenstaander dat groepsgedrag bestuderen. Een meisje zwaaide met een vlag. ‘Gefeliciteerd, Arend Aarsman’, stond er op.
“Dank jullie, dank jullie allemaal”, zei een jongen met een grote moedervlek, “Het lijkt wel alsof heel Gelderland is komen opdagen, ha ha. Ik nodig jullie nu allemaal uit voor een drankje in de Esplanade. Daarbij zal ik een gedicht voorlezen dat ik ter gelegenheid van mijn afstuderen heb geschreven.”
Ik besloot de borrel mee te maken, en begaf me achter de groep mensen aan de zijruimte van de Esplanade in. Ik heb dit al zo dikwijls gedaan; zolang ik maar geen diepgaand gesprek begon zou niemand weten dat ik hier niet hoorde. Op het moment dat ik een stap binnen zette voelde ik echter aan dat het mis was. Gezichten draaiden mijn kant uit, er werd gefluisterd.
“Arend, wie is die jongen?”, vroeg een mevrouw met een moedervlek, “Hij kijkt alsof hij hier niet tussen hoort…”
Een andere jongen haalde zijn schouders op. “Ik heb eigenlijk geen idee.”
“Ik ken hem wel”, zei een meisje, “Het is die rare jongen die altijd in de bibliotheek zit.”
“Laten we hem wegjagen”, stelde iemand voor.
“De blogger, nietwaar?” De afgestudeerde, Aarsman, lachte slechts, dacht even na, en begon toen uit zijn hoofd een gedicht op te zeggen, grotendeels improviserend, en slechts tweemaal pauzerend:
‘Een ongewenst bezoek,
infiltreert mijn feest
Verscholen in de hoek
Zo’n fletse, grijze geest
Wat heeft hij hier te doen?
Zo hier in deze viering?
Die eigenwijze oen
Die achterbakse ‘Schemerling’
Gelach. Met een rood hoofd vertrok ik. Ze jouwden me uit. Iemand smeet me een blikje naar mijn hoofd. Herkend, verjaagd. Dit is de eerste keer dat zoiets me overkomt, de eerste keer dat ik zo direct herkend word. Ik ben het kwijt, mijn vaardigheid om te verdwijnen in een mensenmassa. Dit belooft niets goeds. Achter me hoorde ik Aarsman gewoon door rijmen.
‘Hij haat de dag, maar ook de nacht
hurkt angstig, ongezien
Zijn ontbijt, dat is een frikandel
of plastic kaas misschien?
In de kelders spookt hij rond
Meester van zijn Rijk
Een bezoek daar aan hem, ondergrond
is niet zelden dodelijk…’

Toon werd schreeuwend afgevoerd door de Chinezen. “Mijn dood brengt Zofia niet terug!”, riep hij nog. Misschien had hij gelijk, maar het was toch alsof ik haar dood enigszins had gewroken. Ze had het vast zo gewild.
De Chinezen verdwenen de trap af, de fietsenkelder in. Even later hoorde ik een misselijkmakende kreet, voorafgegaan door een brekend geluid, als van twee luciferhoutjes die in stukken werden gebroken.
“Aaaagh! Mijn benen!”, schreeuwde Toon, “MIJN BENEN!!”
“We staan quitte, denk ik”, zei meneer Quing, “Bedankt voor je aandeel… Shim-a-ling.”
Mijn gezicht verstarde. “Jullie weten het…? Wie ik ben?” Ik zweeg geschokt, en op de achtergrond hoorde ik Toon schreeuwen. “BIJEN! NEE, ALSJEBLIEFT GEEN BIJEN!!! AAARGHAARGHA!”
Quing lachte kort. “Ik zou een slechte bendeleider zijn als ik dat niet wist. We kennen allemaal de sagen en legenden die bij de campus horen, die van een mysterieuze schaduw die ‘s nachts door de gebouwen trekt. Ook van enkele gevangen Habakuk-leden hebben we, met wat overreding, wat opgevangen. En dan ineens verschijnt daar een jongeman die aankondigt dat hij voor ons een schat uit de best beveiligde ruimte in de campus gaat stelen. Wie anders dan meneer Shim-a-ling? Maar kijk niet zo bang. Geen zorgen. Je geheim is veilig bij ons.”
Zonder nog iets te zeggen daalde hij de trap af en werd door de duisternis opgeslokt.

Een half uur hierna zag ik Toon, waarschijnlijk voor de laatste keer in mijn leven, toen hij door ziekenbroeders krijsend, gillend en bloedend op een brancard een ambulance werd ingevoerd. Het klinkt cliché, maar ik voelde geen voldoening, slechts het gevoel dat ik precies dat moreel schemerige figuur ben geworden dat ik in het toneelstuk van ‘Pas op voor de Schemerling’ was…

Met een onrustig gevoel begeef ik me vanmiddag richting tweedehands boekenzaak Books4life. Ik had vannacht een nare, wie weet profetische droom. Ik rende hierin over een brandende, exploderende campus tot ik bij een binnenplaatsje kwam, waar een gezichtsloze figuur een boek zat te lezen. Zonder enige controle over mijn bewegingen te hebben sloeg ik hem de kop in. ‘Kijk toch uit!’, riep ik geloof ik nog. Pas toen hij op de grond donderde zag ik dat het Maurits Heverlee was, en hoorde dat hij riep: ‘Totdat de bom valt…’ Ja, net als de hit van ‘Doe Maar’.
De droom verontrustte me; op het boek dat Maurits las had ik het stempel van Books4life herkend; een vreemd detail eigenlijk. Hier moet iets achter zitten.

In de boekwinkel staat een verweerd ogende man boeken te stapelen. Ik heb hem bij mijn campus-omzwervingen al eens eerder ontmoet. Hij knikt me minzaam toe. “Welcome, man of the shadows.”
“So… did you catch the guy who broke into this place yet?”, vraag ik hem, “Do you know why they burglarized this place?”
“Sadly… no. But give it time. I am quite certain those responsible will get their comeuppance… and then some.”
Ja, zeker als mijn vermoedens juist zijn. “Excuse me.” Ik begin te zoeken tussen de boekenkasten in de zaak. Veel klanten zijn er niet; het nadert sluitingstijd. Achter mij gaat een gesprek tussen de man en zijn jongere collega door.
“We got a big new delivery today.”, zegt het meisje, “Some publisher over in Breda went out of business, donated all of his leftover books to us.”
“…Excellent.”
Ik zoek driftig en te opvallend, werp in mijn haast verschillende boeken omver. “Is there anything in particular you’re looking for…”, begint de man, maar ik heb het al gevonden. Een bruine tas, zorgvuldig achter een rij boeken gepropt, tussen muur en kast, bijna onzichtbaar. Ik schuif de boeken opzij, open zorgvuldig de ritssluiting van de tas.
Schrik.
Ik draai me naar de man. “You need to dial 112 at once. Ask for the explosive removal guys.”

Een half uur later. De sfeer in de boekwinkel is om te snijden. De boekverkopers zitten met lijkbleke gezichten achter de kassa weggedoken, terwijl bewaker Rattengezicht driftig aan het bellen is met zijn vrouw over zijn testament. Zelf sta ik bewegingsloos bij de uitgang; de hele situatie komt als onwerkelijk op me over.
Twee politiemannen zitten over de bom gebogen, druk in de weer met een nijptang en een stel scharen.
“De blauwe of de rooie draad?”, blijft inspecteur Spectre maar vragen. Zweet parelt op zijn voorhoofd.
“Een momentje, hoor.”, zegt zijn collega, die druk door een boek met de titel ‘De explosieve wereld van zelfgemaakte bommen’ zit te bladeren. “Hee, ik zit nu in een hoofdstuk over molotov-cocktails, dit kan niet kloppen. Is er nergens een index of zo? Of een inhoudsopgave?”
“Van Gils, ik ben hier niet mijn DVD-recorder aan het programmeren!”, snauwt Spectre, “Dit is een zaak van leven en dood! Maak haast! Welke draad knip ik door om dit ding te ontmantelen?”
Van Gils laat het boek verschrikt vallen. “Maar baas, i-ik presteer slecht onder stress!”
“De explosievendienst heeft een verdomd slechte dag gekozen voor die barbecue in Loon op Zand. Ik heb geen idee hoe dit werkt. Nog tien seconden en dit gebouw gaat de lucht in!” Spectre draait zich om, ziet mij. “Jij daar! Blauw of rood?”, vraagt hij.
Er is geen tijd om een weloverwogen keuze te maken. “Blauw”, zeg ik, “Nee, rood.”
“Here goes nothing…”, mompelt Spectre. Hij knipt de rode draad door. Ik krimp ineen. De timer houdt op met aftellen.
“Dat scheelde weinig”, zegt van Gils dan, “Poe hee, je lijkt die Frans Bauer wel, uit 24.”
Het scheelde té weinig. Ik moet Toon vandaag nog vinden, voordat hij nog meer explosieven op deze campus plant.

Wie het dan wel was? De tijd zal het leren, hoop ik.